vroxiΜαργαρίτα
Μου αρέσει όταν βρέχει.. ειδικά όταν βρέχει κι είμαι και συναχωμένη όπως τώρα, χουχουλιάζω ακούγοντας έξω τη βροχή, και είναι όμορφα κι αγαπησιάρικα…. Κι έτσι που τα κάναμε χάλια και με το νερό, πρέπει να παρακαλάμε να βρέχει, μην τυχόν και καταφέρουμε να συμμαζέψουμε κομμάτι τα ασυμμάζευτα..

Αλλά, νισάφι πια θεούλη μου… Ξέρω πως τέτοιοι που είμαστε καλά μας κάνεις, αλλά παρακαλώ κάνε ένα διάλλειμα, βγάλε μας έναν ήλιο να στεγνώσουμε, και μας ξαναφτύνεις ύστερα – για άλλες τέσσερεις μέρες άμα σου κάνει κέφι. Διότι είπαμε να βρέξει, και λες κι είπαμε του τρελού να χέσει και κεινος ξεκολώθηκε… (με το συμπάθιο κιόλας!). Το σκυλί έχει να πάει βόλτα τέσσερεις μέρες, κοιτάει θλιμμένα τη βροχή να πέφτει και κοιτάει και τα λουρί του, και που να το πάω που μετά θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος εδώ μέσα, ιιιιιιιιι γεμίσε τα πλακάκια λάσπες, και που οι λάσπες έχουνε σχήμα παπουτσιού νούμερο σαραντατρία τρακτερωτού καμιά σημασία δεν έχει, και δεν πα να τα σφουγγαρίζω εκατό φορές τα γαμόπλακα μετά θα λένε, ιιιιι μυρίζουν σκυλίλα τα πλακάκια, εμ αμα βραχεί το μαλλί του σκύλου μυρίζει κυρά μου τι να κάνουμε, τα πρόβατα στο χωριό σου δε μυρίζανε δηλαδή;
Αει στον κόρακα συγχύστηκα.

Και δεν είμαι σε ηλικία να συγχύζομαι. Δυστυχώς δεν είμαι και σε ηλικία να απολαύσω τη βροχή… Μου αρέσει, τσούκου τσούκου πάνω στο τζάμι, με νανουρίζει… αλλά επίσης με πονάει και πολύ. Όχι η βροχή. Κι η βροχή με πονάει ίσως, αλλά αλλού και για άλλο λόγο. Η υγρασία όμως με τσακίζει… Δυο γραμμές πάω να γράψω και αρχίζουνε τα χεράκια μου σουβλιές, κι αν συνεχίσει η βροχή σε λίγο θα καταλήξω σα το Χατζηαβάτη, θα περπατάω και θα πιάνω την κουβέντα με τα μυρμήγκια και τα στρουμφάκια κάτω από τα μανιτάρια (με τόση βροχή, που θα πάει, θα δώ και μανιτάρια-για στρουμφάκια δεν ξέρω).

Ενωμένα Φροντιστήρια

Γι αυτό σου λέω θεούλη μου…. Καλή χρυσή κι άγια η βροχούλα σου, ήρθανε τα φυτάκια στις βεράντες και πρασίνισαν και φουντώσανε – όσα δεν τα ξέκανε το χιόνι δηλαδή- γεμίσανε οι ταμιευτήρες (τρίχες, αλλά να χουμε να λέμε), αλλά κάνε ένα μπρέικ… Έτσι λιγάκι να στεγνώσουμε και μείς τα γέρικα κόκαλα, να βγεί και τούτος ο έρμος μελαγχολικός πρίγκιπας που ξέρω να περνοδιαβεί στο διπλανό χωριό, κι ύστερα ξέρεις εσύ…

Ξανάρχισε να φτύνεις, μη το παίρνουμε και πάνω μας….

Τρελή είμαι ότι θέλω γράφω!
Μαργαρίτα

Print Friendly, PDF & Email

Σχόλια

σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.