Σχετικά με την κατάργηση του “εθίμου” των ..σκυλιών

0
33

Για την ιστορία, θα αναφέρω μερικά γεγονότα που οδήγησαν στην κατάργηση του απαράδεκτου βάρβαρου «εθίμου» του κρεμάσματος σκυλιών την καθαρά Δευτέρα στον Ριζόμυλο.

Το 1981 ξεκίνησε η αναβίωση του «ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΡΟΖΟΜΥΛΟΥ Η ΔΙΑΠΛΑΣΗ» από νέους και παλαιότερους που δεν μπορούσαν να ανεχτούν πλέον ένα πολύ δραστήριο Σύλλογο του 1965-1967 (αδρανοποιήθηκε λόγω χούντας) να βρίσκεται σε αδράνεια, την στιγμή που ο Ριζόμυλος είχε ένα τεράστιο δυναμικό ανθρώπων που θα μπορούσε να συνεχίσει και όχι μόνο να αναβιώσει, αλλά και να δημιουργήσει νέα ήθη και έθιμα, προσφέροντας Ήθος και Πολιτισμό στον τόπο. Οι πρώτες εκλογές του Συλλόγου που έγιναν τον Οκτώβρη του 1981 ανέδειξαν το πρώτο ΔΣ μετά το 1967 με Πρόεδρο τον Γιάννη Δραγούμη, Γραμματέα τον Λάμπρο Μπόκα, αντιπρόεδρο την Δημήτρη Μπάτη (εμένα), καθώς και άλλα μέλη του ΔΣ την Τασούλα Καλτσούδη, τον Γιάννη Παπαχρήστο, τον Χρήστο Μπενάκη, την Ράντω Μανώλογλου τον Βαγγέλη Καραμπέρη, την Έφη Αδαμαντίδη και την Χρύσα Εμμανουήλ (αν ξέχασα κάποιον ας με διορθώσει).

Ριχτήκαμε με πάθος στο έργο μας προσπαθώντας να αναστήσουμε ότι είχαμε παραλάβει και να το προωθήσουμε με νέες ιδέες για περισσότερη δράση σε όλα τα επίπεδα για πολιτιστική απασχόληση της νεολαίας και όχι μόνο του Ριζομύλου.

Οι δυσκολίες ήταν πολλές, αλλά μεγάλο μέρος των Ριζομυλιωτών μας συμπαραστέκονταν και μας έδιναν δύναμη. Είχαμε ήδη κληρονομήσει μια θαυμάσια βιβλιοθήκη από τους προηγούμενους.

Μεταξύ άλλων αποφασίσαμε να διατηρήσουμε τα ΥΓΙΗ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ και να καταργήσουμε κάθε βάρβαρο που υπήρχε, όπως το ανόητο κρέμασμα των αθώων σκυλιών.

Το 1982 το βάρβαρο αυτό έθιμο συνεχίστηκε από «φανατικούς» του είδους, παρά την παράκληση του τότε ΔΣ του Συλλόγου να μην το πραγματοποιήσουν. Τότε ξεκίνησε ένας ουσιαστικός ανοιχτός διάλογος με όλη την κοινωνία του Ριζομύλου με πολλές αντιδράσεις από τους υποστηρικτές του, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία πάνω από 90% συμφωνούσε στην κατάργησή του.

Έτσι σε μια επεισοδιακή συνέλευση στην Κοινότητα Ριζομύλου την Μεγάλη Πέμπτη του 1982, έπεσε η ιδέα από τον δάσκαλο Μπάμπη Σιάκα, η δημιουργία Χορευτικού Συγκροτήματος με την αιγίδα του Συλλόγου, όπου με πολλές εκδηλώσεις στις απόκριες με το Χορευτικό συγκρότημα του Συλλόγου, αλλά και άλλων Συλλόγων, θα επικρατήσουν νέα έθιμα που θα αντικαταστήσουν το βάρβαρο έθιμο.

Η πρόταση έγινε δεκτή με θερμό ενθουσιασμό παμψηφεί! Ο Γιάννης Λουλούδης που είχε έρθει από την ΚΥΜΗ όπου υπηρετούσε ως Γυμναστής και ήταν παρών, αυτοπροσφέρθηκε για Χοροδιδάσκαλος αφού ήταν γνώστης του αντικειμένου. Επίσης έγινε δεκτή η προσφορά του με ενθουσιασμό, αφού είναι Ριζομυλιώτης και θα έδινε τα μέγιστα της ψυχής του για την δημιουργία του χορευτικού συγκροτήματος και έτσι έγινε. Από την ίδια στιγμή άρχισε να υλοποιείται η απόφαση. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό, όπου στις 28/10/1982,  πραγματοποιήθηκε η πρώτη χορευτική παρουσίαση με περίπου 110 χορευτές με 30 παραδοσιακές στολές που έραψε η κα Τζάλα από την Νέα Ιωνία Βόλου αγορασμένες από το ταμείο του Συλλόγου.

‘Ήδη είχαν προηγηθεί αρκετές εκδηλώσεις, όπως της ΕΙΡΗΝΗΣ (9/5/1982), για την επέτειο του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ (20/11/1982) κ.α. Ακολούθησε η αναβίωση με τα  παραδοσιακά κάλαντα στις 24/12/1982, ένα από τα σημαντικότερα έθιμα του Ριζομύλου.

Ήδη είχε πέσει η ιδέα και προετοιμαζόταν επιμελώς για εορταστικές εκδηλώσεις στις απόκριες του 1983 με κύρια εκδήλωση την ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΑΡΜΑΤΩΝ την ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ με στόχο και σκοπό να αποτραπεί το βάρβαρο έθιμο του κρεμάσματος σκυλιών.

Πράγματι οι απόκριες του 1983 δεν είχαν προηγούμενο σε λαϊκή συμμετοχή στις εκδηλώσεις, για τις οποίες δούλεψαν για αυτό πάνω από 150 άτομα όλων των ηλικιών για την πραγματοποίηση των αποκριάτικων εκδηλώσεων. Την Κυριακή βράδυ έγινε το ΕΘΙΜΟ της ΦΩΤΙΑΣ στο Υδραγωγείο με πλήθος κόσμου από τον Ριζόμυλο αλλά και από τα γύρω χωριά.

Την επομένη ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 1983, την παρέλαση του Καρναβαλιού άνοιξε ο «Χάλιας», ένα πολύ αστείο θέμα που φιλοτέχνησε ο Λάμπρος Μπόκας στην φρέζα του Μπάτη. Ακολούθησαν άλλα 14 θέματα, μεταξύ αυτών σκυλιά που κρεμούσαν …ανθρώπους, ή η εκδίκηση των κρεμασμένων σκυλιών. Πράγματι αυτή η μεγαλειώδης προσπάθεια του Συλλόγου στέφθηκε από επιτυχία αφού την χρονιά εκείνη δεν μπήκε κανείς στον κόπο να ασχοληθεί με «κανονικό» κρέμασμα των σκυλιών. Έγινε όμως από ανόητους το 1987 με την καταγγελία και την δημόσια διαπόμπευση των «δήμιων εθελοντών» με αποτέλεσμα να λάβει οριστικά τέλος και εύχομαι να κρατήσει για πάντα.

Αντίθετα παραμένει το «δικαστήριο» που έχει πλάκα, αλλά και κάποια έσοδα για τον σύλλογο. Η άποψη ότι: «Η βασική σκοπιμότητα του εθίμου, τόσο στο Ριζόμυλο όσο και στις άλλες περιοχές, ήταν προφυλακτική, για να μη προσβάλλονται τα σκυλιά από επιδημικές ασθένειες (κυρίως από τη λύσσα), ή αποτρεπτική, για να τις αποδιώχνουν», δε είναι παρά ένα παραμύθι για να δικαιολογηθεί η σαδιστική βαναυσότητα και βαρβαρότητα ενάντια στα σκυλιά για να ….διασκεδάσουμε.. σα δε ντρεπόμαστε..!

Δημήτρης Μπάτης

18/02/2018

Print Friendly, PDF & Email

Σχόλια

σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.