γράφει η Κατερίνα Π. Κοφινά*

Είχα καταταχτεί πολύ μακριά από το αγαπημένο μου νησί. Και είχα έρθει εδώ στη Μαγνησία.

Το στρατόπεδο ήταν της Αεροπορίας στρατού. Κοκκινομπερέδες μας έλεγαν. Ήμουν κοντά είκοσι ετών. Και έφευγα πρώτη φορά τόσο μακριά από την γενέτειρα μου.

Ενωμένα Φροντιστήρια

Στην δεκαετία του 1970 η στρατιωτική θητεία  ήταν 24 μήνες. Δύσκολα χρόνια εκείνα. Παρουσιάστηκα τον χειμώνα. Μέχρι τον Ιούνιο είχα κάνει φιλίες. Είχα κάνει σκασιαρχεία από το στρατόπεδο. Βγαίναμε κρυφά με μερικούς έξω και πηγαίναμε να τα πιούμε σε ταβέρνες. Σε κωλόμπαρα που βρίσκαμε εύκολα θηλυκές υπάρξεις.  Ο κάμπος ήταν τεράστιος, σαν πιάτο γεμάτο από απολαύσεις.  Χωράφια, σπαρτά και η φύση απλωνόταν όσο έφτανε το μάτι σου.

Ένα βράδυ λοιπόν που δεν είχαμε σκοπιά, εγώ και ο συνάδελφος , και φίλος είπαμε να βγούμε , να πάμε να πιούμε. Είχαμε και οι δυο άδεια. Η ελληνική επαρχεία  τότε, ήταν γεμάτη μαγαζιά που τραγουδούσαν άγνωστες φίρμες της περιοχής. Το ουίσκι έρεε μπόμπα παντού και εσύ ξεχνούσες τα πάντα για λίγες ώρες. Έφτιαχνες κεφάλι αμέσως. Τέτοια μαγαζιά φύτρωναν επάνω στην εθνική σα μανιτάρια. Εκεί μέσα στα χωράφια. Κάθε καρυδιάς καρύδι έβλεπες σε τέτοιους χώρους. Αλλά εμείς νέοι τότε. Έβραζε το αίμα μας. τίποτα δε μας σταματούσε.  Εκείνο λοιπόν το βράδυ είχαμε πιεί τόσο που δε βλέπαμε στο ένα μέτρο. Στις τρείς τα χαράματα μας βρήκε, με τα πόδια στο δρόμο του γυρισμού.  Μέσα από ατέλειωτα χωράφια, και σκόνη με την κάψα του καλοκαιριού προχωρούσαμε με μοναδικό φως , το μεγάλο φεγγάρι. Ο φίλος μου προπορευόταν λίγα βήματα , όταν τον είδα να σταματά απότομα.

-Έλα ρε; Τι σταμάτησες; Έγινε κάτι;

-Όχι… κοίτα… κοίτα είναι μπροστά μας. Τις βλέπεις;  Μου απάντησε τραυλίζοντας. Είχαμε πιει πολύ. Σίγουρα ο φίλος μου σκέφτηκα πως έβλεπε οπτασίες. Τον σκούντησα.

-Προχώρα ρε μαλάκα.  Δε βλέπω τίποτα. Άδειος είναι ο δρόμος.  Του είπα και πήγα να τον προσπεράσω. Με κράτησε με το δεξί του χέρι.

-Κάτσε όπως είσαι και μη μιλήσεις. Μας πλησιάζουν.

-Τι ρε; Τι βλέπεις; Θα με τρελάνεις απόψε. Είπα σιγά.

-Είναι στοιχειά. Μάγισσες; Νεραΐδες; Δε ξέρω. Αλλά μη μιλήσεις. Έρχονται.  Μη πεις κουβέντα.

Έτριψα τα μάτια μου. Δεν έβλεπα τίποτα. Ο άδειος κάμπος έμοιαζε τώρα με άγνωστο τοπίο. Δεν ακουγόταν ούτε τζιτζίκι , ούτε τριζόνι. Ο κάμπος είχε χάσει τη λαλιά του.

-Τις βλέπω. Είναι αρκετές. Έχουν και ντέφι με κορδέλες. Πολύχρωμες κορδέλες. Και γελάνε. Και χορεύουν. Με αραχνοΰφαντα ρούχα. Είναι νέες. Όμορφες. Μουρμούρισε.

Δεν είπα λέξη. Ο φίλος μου κρατούσε το χέρι μου σφικτά. Ήταν ιδρωμένο, και έτρεμε ελαφρώς. Δε ξέρω πόση ώρα πέρασε. Ρολόι δεν είχα. Δε φορούσα ποτέ.  Όταν επιτέλους μίλησε , άφησε το χέρι μου και σωριάστηκε κάτω. Δυο μέτρα άντρας γονάτισε, και έκανε το σταυρό του. Είπε το Πάτερ Υμών με δάκρυα στα μάτια.  Τον κοιτούσα , χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Για μένα όλα ήταν φυσιολογικά. Υποτίθεται πως είχαμε γίνει πίτα από το αλκοόλ. Εκείνη όμως την στιγμή , λίγο πιο έξω από το στρατόπεδο μας, το αλκοόλ δεν υπήρχε στο αίμα μας. Ήμασταν ξύπνιοι, με όλες μας τις αισθήσεις να δουλεύουν στο κόκκινο.

-Είσαι τυχερός που δεν τις είδες. Πέρασαν από δίπλα μας. Χάιδεψαν τα μαλλιά σου. Οι κορδέλες από το ντέφι τους κόλλησαν στα ρούχα μας. Γελούσαν αναμεταξύ τους. Τις είδα και η αλήθεια είναι πως ένιωσα και εγώ μια ακατανίκητη εφορία , να τους μιλήσω. Να γελάσω μαζί τους. Μέχρι που γύρισα πίσω και τις κοίταξα όταν μας είχαν προσπεράσει πια. Και τότε είδα την αλήθεια. Δεν ήταν όμορφες κοπέλες. Στη θέση τους υπήρχαν μαύρα , διαβολικά δαιμόνια. Με πόδια κατσίκας, κέρατα στα μαύρα τους κεφάλια, και κόκκινα μάτια. Το γέλιο τους; Ω ! θεέ μου. Δυο σειρές πριονωτά δόντια , που έσταζαν αίμα.  Ποιού δε ξέρω. Και το ντέφι τους; Ήταν στην πραγματικότητα ένα τεράστιο ταψί, με ωμά κρέατα επάνω του. Κρέατα ανθρώπινα.  Κεφάλια. Μάτια βγαλμένα. Χέρια και πόδια. Ευτυχώς που δε τα είδες. Ο θεός σε έσωσε. Μου είπε.

Και από τότε το θυμάμαι αυτό το περιστατικό. Δε το ξέχασα ποτέ μου. Ίσως να ήμουν τυχερός τελικά. Ο φίλος μου μετά το στρατό έγινε παπάς.

Στον θείο μου Γιώργο Φήμη που μου εμπιστεύθηκε την ιστορία του.  

*η Κατερίνα Π. Κοφινά είναι συγγραφέας

Print Friendly, PDF & Email

Σχόλια

σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.