Μια κληρονομική ασθένεια

0
346 views

ekloges-featuredΌσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών και όσο αυξάνονται οι εκ του συστάδην μάχες μεταξύ των κυρίως αντιμαχομένων, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή και της Νέας Δημοκρατίας, τόσο οι παράπλευρες απώλειες μεγεθύνονται. Και όταν λέμε παράπλευρες απώλειες εννοούμε φυσικά όσους βρίσκονται στο μέσον των διασταυρούμενων πυρών και ως άμαχοι βρίσκουν τον διάολό τους από αδέσποτες (ή και μερικές φορές… δεσποτικές) σφαίρες.

Ο λόγος φυσικά για τα μικρά κόμματα, τόσο εξ αριστερών όσο και εξ ευωνύμων των δύο μονομάχων τα οποία συμπιέζονται, συμπιέζονται μέχρι που τελικά δεν θα απομείνει από αυτά παρά μόνο ένας ίσκιος, ένα πουκάμισο αδειανό, μια… Ελένη που λέει κι ο ποιητής.

Εντούτοις, όσο και να χάσουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες,  το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ακόμα και αυτή η Χρυσή Αυγή, πάλι κάτι θ’ απομείνει. Πάλι ένα 3-4% θα κατορθώσουν να το μαζέψουν στο τέλος. Και αυτό το μικρό ποσοστό θα σταθεί ικανό να τους βάλει στη βουλή, λειψούς και αδύναμους μεν, μα το δίχως άλλο με σπουδαίο ρυθμιστικό ρόλο καθώς κανείς από τους δύο μεγάλους, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πετύχει τον μαγικό αριθμό των 151 βουλευτών που απαιτεί η περιπόθητη – και πάλαι ποτέ ευημερούσα – αυτοδυναμία.

Τον ρυθμιστικό, όμως, ρόλο που θα κληθούν τα μικρά κόμματα να παίξουν πρέπει αυτή τη φορά να τον μελετήσουν καλά και να τον επιτελέσουν στο ακέραιο, αν δεν θέλουν να πάθουν ό,τι έπαθε η συχωρεμένη Δημοκρατική Αριστερά που μέρα με τη μέρα λιώνει και απισχνούται, χωρίς εμφανή αιτία, λες και της έκανε κάποιος μάγια!

Εντούτοις, δεν είναι ούτε τα μάγια ούτε τα μαντζούνια που επέφεραν το μοιραίο στο άλλοτε ενδιάμεσο και ελπιδοφόρο κόμμα της κεντροαριστεράς και τον ηγέτη του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος πηγαίνοντας για τα πολλά, έχασε και τα λίγα ή μάλλον τα έχασε όλα.

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στην ρητορική αυτού του κόμματος κατά τη διάρκεια των περασμένων εκλογών θα διαπιστώσει ότι δεν διέφερε καθόλου απ’ όσα σήμερα ευαγγελίζονται ο Θοδωράκης, ο Βενιζέλος, ακόμα και ο ίδιος ο νεκραναστηθείς Παπαντρέου. Αν γινόταν να ανατάμει κάποιος έναν ψηφοφόρο της Δημοκρατικής Αριστεράς του 2012, θα διαπίστωνε ότι όλα τα ζωτικά του όργανα, όπως είναι το μυαλό και η καρδιά, έχουν μεταμοσχευθεί σήμερα στους ψηφοφόρους του Ποταμιού και του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ.

Αν δεν θέλουν λοιπόν να κολλήσουν τα δύο αυτά κόμματα το λοιμώδες νόσημα που κατέστρεψε και οδήγησε στο θάνατο τον αρχικό τους δότη, την Δημοκρατική Αριστερά, και το οποίο υποβόσκει ως άλλος εκκολαπτόμενος ρετροϊός στο DNA τους, θα πρέπει τουλάχιστον να αποφύγουν τις περιβαλλοντικές εκείνες επιδράσεις που ευνοούν την εκδήλωση της νόσου!

Και για να σταματήσουμε τους ανούσιους παραλληλισμούς, που μοναδικό στόχο έχουν να γεμίσουν τη σελίδα, ας έρθουμε κατ’ ευθείαν στο προκείμενο: Η Δημοκρατική Αριστερά είχε στα χέρια της την απόλυτη δύναμη να ρίξει την κυβέρνηση όποια ώρα ήθελε. Ή τουλάχιστον να την ταρακουνήσει συθέμελα, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν αρκετό να την στηρίξει.

Αυτό λοιπόν δεν ήταν ανάγκη να το κάνει στα μεγάλα ζητήματα όπως ήταν η στάση απέναντι στους δανειστές, ο τρόπος φορολόγησης και όλα αυτά τα καυτά προβλήματα, γιατί στο κάτω –κάτω της γραφής ο τόπος έπρεπε να κυβερνηθεί με έναν τρόπο.

Θα μπορούσε όμως, κάθε φορά που ερχόταν σε γνώση της  μια μικρή παρασπονδία, μια πονηρή καθυστέρηση στην επιβολή μιας χρήσιμης μεταρρύθμισης, η διάπραξη μιας αδικίας σε έναν διαγωνισμό (και πολλές φορές ερχόταν),  να πήγαινε ένας βουλευτής της στο αντίστοιχο υπουργικό γραφείο και να σήκωνε τον κόσμο στο πόδι, απειλώντας ότι αν δεν αποκατασταθεί η αδικία η κυβέρνηση θα κλονιζόταν.

Όμως σχεδόν όλοι οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς προέρχονταν από το παλαιό πολιτικό σύστημα. Οι περισσότεροι είχαν μεγαλώσει με την ιδέα ότι δημοκρατία σημαίνει αναλογική κατανομή εξουσιών και προνομίων, με βάση την εκλογική επιρροή. Τα πολιτικά τους γραφεία στελεχώθηκαν με τους ίδιους ανθρώπους που παλιότερα στελέχωναν τα γραφεία του ακμάζοντος ΠΑΣΟΚ. Και ήταν λογικό, αφού αυτοί ήξεραν τον τρόπο να διεκπεραιώνουν την καθημερινή πρακτική. Μόνο που ο τρόπος αυτός ήταν ο ήδη αποτυχημένος που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Έτσι όταν χρειάστηκε, για παράδειγμα, να στελεχωθούν τα νοσοκομεία της χώρας με διοικητές, αντί να φροντίσουν να γίνει η επιλογή των καλύτερων διοικητών, φρόντισαν να γίνει η επιλογή με βάση τον κανόνα 5-3-1. Δηλαδή 5 της ΝΔ, 3 του ΠΑΣΟΚ, και 1 της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, σημειώνονταν τότε, τον Ιούνιο του 2013: “Επί δύο μήνες τώρα τα Νοσοκομεία της χώρας μένουν ακέφαλα, διότι η τρικομματική μας κυβέρνηση, η πρώτη σταθερή συναινετική προσπάθεια διακυβέρνησης της χώρας από το 1821 και εντεύθεν, το αγλάισμα αυτό της πολιτικής συνεννόησης, αναλώνεται στη συζήτηση των ποσοστών!

Να δείτε ότι στο τέλος, θα είναι θαύμα αν κάποιος από όσους διοριστούν θα έχει κάνει σπουδές σχετικές με το αντικείμενό του. Πάλι κάποιοι πολιτικοί μηχανικοί, κάποιοι καθηγητές και κάποιοι δικηγόροι θα κληθούν να αναλάβουν καθήκοντα σε ένα αντικείμενο τελείως άγνωστο για τους ίδιους, διοικητές σε ένα προσωπικό που δεν θα τους σέβεται, δεν θα τους εκτιμά και δεν θα τους θαυμάζει. Προϊστάμενοι που θα γνωρίζουν λιγότερα από τους υφισταμένους τους! Διεκπεραιωτές απλοί μιας δύσκολης καθημερινότητας και ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που αναγκάζει τους πολίτες να αγοράζουν μόνοι τους τις γάζες και τα φάρμακα μπαίνοντας στα νοσοκομεία.

Και μετά αναρωτιέται η ΔΗΜΑΡ γιατί έφτασε στο 3% και γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ξεπεράσει το 5%. Πώς να τους εμπιστευτεί ο κόσμος όταν επαναλαμβάνουν τις ίδιες πρακτικές; Αντί να απειλήσουν ότι θα ρίξουν την κυβέρνηση εάν οι προσλήψεις στα νοσοκομεία δεν γίνουν αξιοκρατικά, αντί να χρησιμοποιήσουν επ’ ωφελεία του κοινού την δύναμη που τους δίνει η συμμετοχή τους στην εξουσία, αυτοί αναλώνονται σε παιχνίδια ισχύος και βυζαντινές δολοπλοκίες!”.

Πόσο πικρό είναι να αποδεικνύεται κανείς μάντης κακών, και σοφός εκ των υστέρων έχοντας πει μονάχα το αυτονόητο!

Ας ελπίσουμε ότι όσοι αναλάβουν αυτή τη φορά το ρόλο του ρυθμιστή, δεν θα πέσουν στην ίδια παγίδα και τουλάχιστον δεν θα ενεργοποιήσουν τον καταστροφικό ιό που λέγαμε παραπάνω. Γιατί στο κάτω – κάτω για καλό δικό τους θα το κάνουν. Αν δεν τα καταφέρουν, θα εξαφανιστούν κι αυτοί και στη συνέχεια θα εμφανιστούν άλλοι, και κατόπιν άλλοι, μέχρι που επί τέλους κάποιοι θα κατορθώσουν να επιβιώσουν. Αυτό επιτάσσει η φυσική επιλογή από τα χρόνια του Δαρβίνου ακόμα!

Αν οι εκπρόσωποι του κεντρώου χώρου στην Ελλάδα δεν τον έχουν διαβάσει, κακό του κεφαλιού τους κι ας σκίσουν (τα πολλά τους) πτυχία!!!

Όσο για μάς… “η Ελλάς προώρισται να ζήση και θα ζήση”, που έλεγε (αν το έλεγε) και ο Κολοκοτρώνης.

evrytanika.gr

Print Friendly, PDF & Email

Σχόλια

σχόλια

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.